Wie zijn wij > Geschiedenis
Waar en waarom
Stichting Háparako is opgericht in juli 2002 op initiatief van Sigrun Spaans. Háparako betekent letterlijk “vrouw van Parako”. Onder die naam staat Sigrun bekend in de regio Boucle du Mouhoun in het noordwesten van Burkina Faso.
Sigrun werkte daar van 1989 tot en met 1991 als hydrogeoloog op een waterproject. Hoewel ze woonde in de wat grotere plaats Dédougou, was zij elk weekend te vinden in Parako, een dorp 8 km ten noorden van Dédougou. Parako is een typisch Afrikaans dorpje met een kleine 4000 inwoners, grotendeels boeren. In de loop van de tijd raakte ze steeds meer betrokken bij het wel en wee van het dorp en ging ze haar contacten met de wereld buiten het dorp gebruiken om de mensen in Parako vooruit te helpen.
Met behulp van fondsen van de Kleine Ambassade Projecten (KAP) van de Nederlandse Ambassade kon het schoolgebouwtje in Parako eindelijk worden voltooid. Eveneens met behulp van KAP-gelden werd een katoenweegschaal aangeschaft, die de boeren in staat stelt zelf hun katoen te wegen voordat die door de overheid wordt opgehaald. Daarnaast hielp ze een groep vrouwen bij het opzetten van kleine winstgevende projecten. Het zijn deze vrouwen geweest die haar de naam Háparako gegeven hebben.
Toen haar contract er na 3 jaar opzat en Sigrun naar een volgend land zou gaan, gaven de dorpsoudsten van Parako haar als blijk van vriendschap een halve hectare grond cadeau. Op deze grond heeft ze vervolgens een huis gebouwd en zo werd Parako haar tweede woonplaats.
Stichting Háparako en Fondation Haparako
In het voorjaar van 2002 was Sigrun weer eens in Parako en toen realiseerde zij zich dat er in de afgelopen 10 jaar zo goed als geen vooruitgang was geboekt in de ontwikkeling van het gebied. Het merendeel van de buitenlandse projecten is gestopt en overgedragen aan de desbetreffende ministeries van de regering. De centrale overheid heeft echter de middelen niet om die projecten zelfstandig voort te zetten, dus is het personeel ontslagen, staan gebouwen er verlaten bij en zijn de activiteiten stilgelegd.
Zo is het idee geboren dan maar zelf iets te gaan doen om de regio uit het slop te helpen. De mensen willen werken, maar er is geen werk en om zelfstandig een vak uit te oefenen heb je een opleiding en startkapitaal nodig. En dat is in bijna alle ontwikkelingslanden het belangrijkste obstakel bij het ontplooien van eigen initiatief.
Om die reden is Stichting Háparako in het leven geroepen. Sinds 18 oktober 2002 is Háparako een officiële stichting, ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder nummer 02078670. Sinds juni 2008 is Fondation Haparako, een volle dochter van Stichting Háparako in Burkina Faso, officieel erkend en geregistreerd in Burkina Faso.
Opleiding en startkapitaal
In de loop der jaren zijn zes werkplaatsen opgericht waar kansarme en zo goed als niet geschoolde plattelandsjongeren een vakopleiding kregen. Via on-the-job trainingen leerden de leerlingen, onder leiding van een lokale instructeur, gedurende enkele jaren een vak. Wanneer ze met goed gevolg de opleiding hadden voltooid, ontvingen ze, naast een certificaat, het basisgereedschap om zich als zelfstandig ondernemer te kunnen vestigen. Ze werden opgeleid tot lasser, fietsenmaker, metselaar, metaalbewerker, vrachtwagenchauffeur of elektrotechnicus. Vanaf het begin in 2002 zijn in totaal 15 fietsenmakers, bijna 40 metselaars, 3 lassers, 2 metaalbewerkers en 2 elektrotechnici opgeleid en heeft één leerling zijn groot rijbewijs gehaald. Bijna alle leerlingen die bij Háparako een vak geleerd hebben en afgezwaaid zijn, werken nog steeds in hun vakgebied; sommigen zijn in hun dorp gebleven en anderen zijn naar de stad getrokken.
Het merendeel van deze werkplaatsen zijn nu onder gebracht bij LTPH.
Naast de individuele beroepsopleidingen geven we ook cursussen zeep maken aan vrouwengroepen uit het hele land. Sinds de opening van de zeepmakerij in 2005 hebben vijf vrouwengroepen de cursus bij Háparako gevolgd. De zeepmaker heeft daarnaast nog eens drie cursussen gegeven in de dorpen van de vrouwen. Dankzij deze cursussen zijn de vrouwen in staat een eigen inkomen te verdienen, waarmee zij bijdragen aan het gezinsinkomen.
