Zomaar wat leerlingen

May 5, 2017

Het leven van een leerling in Burkina Faso is niet altijd eenvoudig. Wij hebben bij ons op school leerlingen die in zulke schrijnende omstandigheden leven, dat je je afvraagt hoe ze het in Godsnaam volhouden. Het merendeel van de ouders van onze leerlingen zijn analfabeet en zien het nut van school niet zo in. Het is voor hen belangrijker dat de kinderen meehelpen op de landbouwvelden, dan is er tenminste genoeg te eten. Zomaar een greep uit ons leerlingenbestand:

Noël Kienou
Noël zit in het laatste jaar civiele techniek/bouwen. Zijn familie woont in een klein dorpje zo’n 60 km ten noorden van Dédougou en zijn vader heeft twee vrouwen. Zoals vaak in poligame omstandigheden, kunnen die twee vrouwen het absoluut niet vinden met elkaar. Vaak is de man zelf schuldig aan die onmin: verdeel en heers. Noëls moeder is de tweede vrouw en haar kinderen zijn jonger dan die van de eerste vrouw. De vader is al behoorlijk op leeftijd en het is de oudste zoon van de eerste vrouw die feitelijk het huishouden regelt. Deze oudste zoon trekt uiteraard naar zijn eigen moeder en daardoor worden de kinderen van de tweede vrouw op de tweede plaats gezet.
Van dit gezin is Noël de enige die naar school gaat. Noël is op het LTPH begonnen in het voorbereidende jaar in 2013. Zijn schoolgeld wordt door een oom betaald, maar zijn levensonderhoud moet hijzelf bij elkaar scharrelen; eten, drinken, zeep of de huur van zijn huisje in Dédougou – hij zoekt het maar uit, van zijn vader krijgt hij niks. Naast zijn 42 uur per week op school moet Noël dus werken om te kunnen overleven. Hij doet civiele techniek/bouwen, dus hij werkt als metselaar in diverse bouwprojecten. Meestal werkt hij op vrije dagen, maar soms ook tijdens lesuren en dat merk je aan zijn cijfers.
Dit jaar doet hij eindexamen en ik hoop van harte dat hij zijn diploma haalt, want nog een jaar in deze ellende leven is bijna onvoorstelbaar.

Félicien Traoré
Félicien heeft vorig jaar zijn CQP diploma gehaald voor autotechniek. Het LTPH is het examencentrum voor de regio Boucle du Mouhoun en zodoende kwam Félicien te weten dat er een beroepsopleiding autotechniek bestond.
Félicien is tijdens zijn vierde klas lagere school gestopt met school omdat de leraar hem sloeg iedere keer dat deze vond dat hij niet hard genoeg zijn best deed. Hij heeft vervolgens twee jaar zijn vader geholpen met de landbouw en is op zijn veertiende bij de paters in Nouna beland om zijn CQP in brommerreparatie te halen. Na het behalen van zijn diploma heeft hij zijn sociale dienstplicht van twee jaar vervuld waar hij autotechniek studeerde en zijn groot rijbewijs heeft gehaald. Vorig jaar kwam Félicien dus op het LTPH om zijn CQP examen te doen. Het CQP is wat ik gemakshalve het analfabetendiploma noem, want het is puur een praktijkdiploma, zonder algemene vakken zoals Frans, geschiedenis of wiskunde. Eindelijk had Félicien de opleiding gevonden die hij altijd al had willen doen en is dit jaar in het AFP1 begonnen, maar dat viel absoluut niet mee. Engels, geschiedenis en aardrijkskunde kan hij nog wel bijbenen want dat is nieuw voor alle leerlingen, maar zijn Frans en vooral wiskunde was absoluut onvoldoende om de lessen te kunnen volgen. Gelukkig heb ik twee van onze leraren bereid gevonden hem bijlessen te geven, vier uur in de week wiskunde en twee uur Frans. Félicien is een stille, teruggetrokken en uiterst serieuze jongeman die hard werkt om zijn doel te bereiken. Op zijn rapport van het tweede trimester had hij zijn Frans opgehaald van een 2 naar een 4 en zijn wiskunde zelfs van een 2 naar een 6. Als deze stijgende lijn zich doorzet zullen we hem over laten gaan aan het eind van het jaar, zelfs al hij niet het vereiste gemiddelde heeft. Zijn achterstand in Frans haalt hij dan volgend jaar wel in, want met twee CQP diploma’s op zak is hij goed in de technische vakken.

Henriëtte Lamy
Henriëtte komt uit een klein dorpje zo’n 30 km ten oosten van Dédougou en heeft daar de eerste twee jaar van de middelbare school gedaan. Dat wilde niet zo lukken en toen heeft haar vader besloten dat ze dan maar een beroepsopleiding gaat volgen. Zo gaat het vaak hier in Burkina – de focus ligt bij het algemene onderwijs en als je dat niet haalt, dan ga je maar een beroepsopleiding volgen. De techniek is dus vaak een negatieve keuze.
Henriëtte is vorig jaar in het AFP1 civiele techniek/bouwen begonnen en met goede cijfers. Omdat haar dorp te ver weg ligt om dagelijks op en neer te fietsen logeert ze bij een familielid in Parako. Haar vader stuurt geld en voedsel naar dat familielid om zijn dochter te onderhouden. Helaas is dat familielid niet zo eerlijk als de vader gedacht had, want veel van het voedsel dat opgestuurd is, is verkocht zodat het familielid een borrel kon gaan drinken. Henriëtte heeft zodoende niet te eten en dat komt haar cijfers niet ten goede. Met een lege maag studeert het nou eenmaal niet lekker.
Henriëtte is uiteindelijk weggegaan bij het familielid en bij een klasgenootje ingetrokken. Dat klasgenootjes is echter een geduchte spijbelaar en zij heeft Henriëtte daarmee aangestoken. Het is nog maar de vraag of ze dit jaar overgaat, in ieder geval niet met de cijfers van haar paasrapport.